Πάλι στους δρόμους : γενική απεργία στη Γαλλία
Σήμερα θα ήμαστε πάλι στους δρόμους. Τα γαλλικά συνδικάτα έχουν κηρύξει γενική απεργία και πορείες σε όλες τις μεγάλες πόλεις. Τα αιτήματα είναι πολλά :
- Αυξήσεις στους μισθούς που έχουν παγώσει εδώ και χρόνια. Η αγοραστική δύναμη των Γάλλων μειώνεται συνεχώς αφού οι τιμές ανεβαίνουν και τα εισοδήματα των μισθωτών μένουν σταθερά όταν δεν πέφτουν. Αισθάνεται κανείς μια πραγματική δυσκολία ακόμη και σε κοινωνικές ομάδες που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν εξασφαλισμένες όπως οι δημόσιοι υπάλληλοι. Ταυτόχρονα τα δισεκατομμύρια που μοιράζει ο Σαρκοζύ στις τράπεζες φαίνονται σαν πρόκληση...
-Πάγωμα των απολύσεων. Πολλές μεγάλες εταιρείες εκμεταλλεύονται την οικονομική κρίση για να κάνουν χιλιάδες απολύσεις ακόμη και όταν είναι κερδοφόρες. Ως συνήθως οι εργαζόμενοι αποτελούν μια απλή μεταβλητή προσαρμογής στην οικονομική συγκυρία. Σταθερά παραμένουν τα μερίσματα των μεγαλομετόχων και τα μπόνους των μάνατζερ. - Προστασία του δημόσιου χαρακτήρα των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας και στοπ στις ιδιωτικοποιήσεις.Παράλληλα, από τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου οι εργαζόμενοι στο πανεπιστήμιο αρχίζουμε απεργία, που προμηνύεται σκληρή. Ο νέος νόμος του Σαρκοζύ για την ανώτατη εκπαίδευση είναι τυπική περίπτωση νεοφιλελεύθερης προσέγγισης που έχει σαν στόχο να θέσει σε ανταγωνισμό τα πανεπιστήμια, τα εργαστήρια και τους ερευνητές-εκπαιδευτικούς μεταξύ τους.
Με πρόσχημα την δήθεν αυτονομία των πανεπιστημίων πέρυσι ψηφίστηκε ο νόμος LRU (Loi relative aux libertés et responsabilités des universités). Πολλοί από τους συναδέλφους πέσανε στην παγίδα της δήθεν αυτονομίας των ιδρυμάτων, αξιολόγησης της έρευνας και αναρρίχησης γαλλικών πανεπιστημίων στη λίστα της Σαγκάης.
Το αποτέλεσμα ένα χρόνο μετά είναι η υποχρηματοδότηση της πλειοψηφίας των ιδρυμάτων, η μείωση των θέσεων εργασίας στα πανεπιστήμια, ο κατακερματισμός και η επισφάλεια της πλειοψηφίας των ερευνητών, η ενίσχυση του νεποτισμού αφού πλέον όλες οι εξουσίες για τις ώρες μαθήματος, τις προαγωγές, τα προγράμματα έρευνας και τις προσλήψεις περνάνε στα χέρια του πρύτανη.
Ο αγώνας θα είναι δύσκολος και όπως είχα σημειώσει παλαιότερα “οι αναφορές στη μυθολογία του κινήματος και ο παροξυσμός της κινητοποίησης δύσκολα κρύβουν τον φόβο. Φόβος ότι οι κινητοποιήσεις αυτές, όπως και οι προηγούμενες, δεν θα καταφέρουν να σταματήσουν τον οδοστρωτήρα των φιλελεύθερων « μεταρρυθμίσεων » που δεν έχει σταματήσει να συνθλίβει αργά και μεθοδικά την Ευρώπη από τα μέσα της δεκαετίας του 80”.
Έστω κι έτσι θα είμαστε ακόμα μια φορά στους δρόμους....
